"Ik mag altijd nieuwe dingen leren als ik daar behoefte aan heb"

Soms is de agenda van Monique helemaal vol, op andere dagen heeft ze weinig gepland staan. "Op sommige dagen krijg ik de hele dag vragen en ben ik met van alles bezig. Ik hou van dat soort dagen. Op andere dagen is er meer ruimte en tijd. Dan loop ik even naar de woningen om 'hallo' te zeggen tegen de bewoners. Dat vind ik fijn. Wij zijn hier voor hen, zij zijn het allerbelangrijkst."

De carrière van Monique begon lang geleden, toen ze ging werken als ziekenverzorgende. Daarna volgden banen als geriatrisch verplegende, teamleider, praktijkopleider en junior opleidingsadviseur. Uiteindelijk zat ze steeds vaker met managers om tafel, maar kwam daardoor ook steeds verder van de bewoners af te staan. Na een uitstapje buiten Amstelring keerde ze terug bij de destijds nieuwe locatie Wolbrantskerkweg. "Hier kregen mensen een eigen appartement en is de visie dat het zo veel mogelijk als thuis zou moeten zijn. Zodat mensen hun eigen ritme kunnen behouden: de één houdt van uitslapen, de ander staat vroeg op. De zorgcollega's ondersteunen de bewoners in de dagelijkse dingen, niet alleen wassen en aankleden maar ook samen de was doen, het eten verzorgen, samen activiteiten doen. Dat sprak me erg aan, ook het feit dat het kleinschalig was."

Uiteindelijk volgde Monique de opleiding tot verpleegkundige. "Ik werkte bij de woningen en was daarnaast een vraagbaak voor iedereen. Een collega vroeg me toen eens waarom ik alleen als verpleegkundige werkte. Daar ben ik vervolgens over na gaan denken en toen in gesprek gegaan met de locatiemanager. Dit resulteerde in een combinatie van werken in de zorg en taken als ondersteuner, in brede zin.”

"Ik ondersteun bij projecten, help collega’s als ze advies willen. Ik ben een soort verbinding tussen collega’s en de kwaliteitsverpleegkundigen en de locatiemanager. Mijn takenpakket is heel uitgebreid: van het bijhouden van ondersteuningsplannen, tot persoonlijke hulpvragen, ik doe het allemaal!”

De afwisseling van werken in de zorg en in de ondersteuning vindt ze erg leuk, vertelt Monique. “Ik ben betrokken bij de praktijk en alles wat er omheen gebeurt. Er zijn altijd mensen die wat aan me vragen. Ik sta dicht bij de zorg en ik ken de organisatie en de mensen goed. Maar het kan ook lastig zijn om meerdere rollen te hebben. Soms loop je tegen iets aan wat betreft de kwaliteit. Dan kan ik een heel traject starten, maar ik ga liever in gesprek met collega’s over hoe we dit kunnen verbeteren. Ik ben immers óók een collega.”

Op dit moment kijkt Monique samen met een teamcoach naar een training voor het team om meer saamhorigheid te krijgen, elkaar te leren kennen en vertrouwen op te bouwen. "Dat zijn dingen die ik geobserveerd heb, vervolgens kijk ik dan waar behoefte aan is qua ondersteuning. Dat moet je mensen niet opleggen, ze moeten het zelf willen."

Om dit soort dingen op te kunnen merken, heeft Monique ‘voelsprieten’. "Dat kan soms ook lastig zijn en soms moet ik ook pas op de plaats maken. Niet iedereen ziet wat ik zie, dat is soms wel lastig. Maar van die situaties heb ik ook veel geleerd. Vooral dat je problemen niet voor collega's hoeft op te lossen, je moet mensen ondersteunen en coachen om dingen zelf aan te pakken. Dat vind ik echt heel leuk. Vroeger wilde ik dingen voor anderen oplossen, maar nu help ik mijn collega’s om dit zelf te doen."

Het is voor Amstelring belangrijk dat mensen met plezier naar hun werk blijven gaan. Monique: "Voor mij betekent dit dat ik ook andere dingen kan doen, naast mijn werk. Dat ik die kans krijg, is heel fijn. Ik werk al sinds 1989 bij Amstelring, dat is niet voor niks. Er zijn altijd mogelijkheden om nieuwe dingen te leren, opleidingen te volgen of andere taken op te pakken. Bij Wolbrantskerkweg werken we allemaal heel zelfstandig, dat betekent wel dat je ook goed moet kijken naar wie wat doet, en hoe. Dat geeft iedereen veel verantwoordelijkheid. We zijn daar ook vaak over in gesprek."

Iets naast haar werk doen, geeft Monique nieuwe energie. "Voor sommige mensen is het prettig om één functie te hebben, dat is overzichtelijk en dat is natuurlijk heel goed. Maar voor mij is er altijd wel het gevoel dat ik ook andere dingen wil doen."

Uiteindelijk draait het om het werk doen waar je goed in bent, vindt ze. "Amstelring is heel groot, dus je kan altijd kijken wat er bij je past, of waar je meer over zou willen weten. Er is daarnaast ook zo veel te doen, het is onmogelijk om je te vervelen!"