"Ik wil mensen laten voelen dat ze nog steeds deelnemen aan de maatschappij"

Bijna 30 jaar heeft Wilma gewerkt in een bakkerij. Op haar vijftigste heeft ze het roer in haar leven radicaal omgegooid. Na een klein bedrijfsongevalletje waardoor ze enige tijd uit de running was, had ze tijd om na te denken wat ze verder wilde. Wilma: “In die tijd kwam ik vaak bij mijn vader op bezoek in het verzorgingshuis en zag de mooie wisselwerking tussen zorgvragers en zorgmedewerkers. Oudere mensen hebben mij altijd wel getrokken en ik voelde dat ik daar wat mee moest gaan doen. Op een goed moment zag ik een vacature van Amstelring waarin ze om ‘blijmakers’ vroegen. Die term trok me meteen.”

Wilma trok de stoute schoenen aan, schreef haar sollicitatiebrief en werd aangenomen. Ze zegde de bakkerij vaarwel, ging werken als persoonlijk ondersteuner en kreeg van Amstelring direct een opleiding tot helpende aangeboden. “Dat was fijn, want dan ben je bevoegd om bewoners te helpen bij de dagelijkse levensverrichtingen (ADL) zoals opstaan, wassen, aankleden en persoonlijke verzorging.”

Als persoonlijk ondersteuner ben je er vooral om bewoners een fijne dagbesteding te bezorgen. Dat kan uiteenlopen van een wandelingetje, de krant lezen of samen koffie zetten, tot een bezoek aan een museum of winkelcentrum. Oftewel, zoals Wilma het zelf formuleert: “Wij zijn inzetbaar voor het welzijn van de mensen. Dat helpt de verzorgenden en verpleegkundigen om de meer medische zorg nog beter te kunnen verlenen. Ik denk zelfs dat mensen minder pijnklachten ervaren als ze een fijne dag hebben met veel ontspanning en vrolijke momenten.”

Bij De Nieuwe Sint Jacob werken mensen mét en zij-instromers zónder zorgopleiding samen in teams. Dat gaf aanvankelijk af en toe wat wrijving. “In het begin vulden wij als persoonlijk ondersteuners de rapportages niet helemaal volgens het zorgplan in. Dat was voor de verpleegkundigen, verzorgenden én artsen niet handig. Zij werken volgens een vast format en kunnen daar naar handelen. Toen wij dat begrepen, hebben we onze rapportage daar op aangepast. Wij keken ook wat anders naar de zorg. Zo moet een bewoner wel op tijd zijn medicatie krijgen, dus moet hij tijdig gewekt worden. Andersom leren de traditionele zorgverleners van ons dat je niet alleen medisch kunt kijken naar een bewoner, maar ook de mens erachter moet blijven zien. Het wederzijds vertrouwen heeft moeten groeien, maar is nu goed in harmonie.”

Een mooi voorbeeld hiervan is dat persoonlijk ondersteuners afgelopen zomer met een hele groep bewoners én een verzorgende op pad zijn geweest en lekker naar buiten zijn gegaan. “Op deze manier voelen bewoners zich weer onderdeel van de maatschappij en dat is heel waardevol.”

Als zij-instromer is Wilma met een behoorlijke carrière bezig bij Amstelring. Van persoonlijk ondersteuner via helpende naar helpende plus en nu op weg naar verzorgende IG. 

Vanwaar die ambitie zo na je vijftigste? Wilma: “Ik heb rust gevonden in mijn leven en doe nu iets dat ik heel erg leuk vind. Dit past echt bij mij. Toen ik begon als persoonlijk ondersteuner had ik na een tijdje de behoefte om méér te doen en te kunnen. Na mijn opleiding helpende plus was het nog niet genoeg voor me. Als ze bij Amstelring zien dat je meer in je mars hebt, moedigen ze je aan om jezelf verder te ontwikkelen. Op dit moment zit het eerste van de tweeënhalf jaar van mijn opleiding tot verzorgende IG er op. Ik werk 32 uur per week en ga daarvan één dag per week naar school. Natuurlijk krijg ik huiswerk mee, maar ook dat mag ik deels in werktijd doen. Mijn kinderen zijn heel trots op me en mijn vriend stimuleert me ook enorm. Ze zijn blij dat ik helemaal mijn draai heb gevonden. Ik ga dan ook elke dag met veel plezier naar mijn werk!”

Als Wilma straks haar diploma heeft, zou ze graag bij De Nieuwe Sint Jacob blijven werken. “Maar het mag ook een andere locatie van Amstelring worden. Ik zal er, óók als verzorgende IG, voor blijven waken dat de focus op het welzijn van de zorgvrager behouden blijft”, aldus een bevlogen Wilma.